Analiza Paralelometryczna

Analiza paralelometryczna jest to szereg czynności wykonywanych za pomocą paralelometru czyli równoległościomierza w celu odnalezienia najlepszego toru wprowadzenia protezy na podłoże, w którym będzie ona spełniała jak najlepiej swoje funkcje przy jednoczesnym jak najmniej uszkadzającym podłoże protetyczne działaniu. Analiza polega na dotykaniu pionowym ramieniem paralelometru bocznych powierzchni pola protetycznego przy różnych położeniach przestrzennych modelu roboczego. Powinna ona być wykonana wstępnie już na etapie modeli anatomicznych aby możliwe było przygotowanie zębów oporowych, nieoporowych oraz wyrostka zębodołowego. Celem analizy paralelometrycznej jest poszukiwanie powierzchni retencyjnej i prowadzącej na zębie filarowym, stwierdzenie istnienia powierzchni wprowadzających oraz badanie jakości wykrytych powierzchni.

Tor wprowadzenia protezy jest to kierunek, w którym będzie przemieszczana proteza podczas zakładania na podłoże protetyczne od momentu pierwszego kontaktu z tkankami podłoża aż do ostatecznego osadzenia jej na podłożu. W zależności od stosunku do płaszczyzny zgryzowej wyróżnia się tor wprowadzenia protezy prostopadły i skośny. Największa wypukłość bezwzględna (NWB) zęba jest to największa szerokość własna zęba związana z jego budową anatomiczną i nie jest zależna od zmiany położenia modelu w przestrzeni i jest wielkością stałą. Największa wypukłość względna (NWW) zęba jest to największa szerokość zęba zależna od zmiany położenia modelu w przestrzeni i jest wielkością zmienną. Podcień jest to przestrzeń znajdująca się pomiędzy największą wypukłością względną zęba a brzegiem dziąsła i ograniczona jest pionowym ramieniem paralelometru. Zasięg podcienia jest to rzut największej wypukłości względnej zęba na wyrostek zębodołowy.

Powierzchnia prowadząca klasyczna jest to powierzchnia równoległa do analizatora paralelometru (kontakt analizatora z powierzchnią zęba jest liniowy), jej szerokość jest równa co najmniej jednej ze ścian zęba, znajduje się w określonym stosunku przestrzennym do powierzchni retencyjnej: znajduje się na przeciwległej ścianie tego samego zęba, na analogicznej ścianie innego zęba znajdującego się po przeciwległej stronie łuku zębowego, na ścianie mezjalnej lub dystalnej drugiego zęba okalającego lukę i określana jest przez długość i szerokość.

Powierzchnia prowadząca aktywna jest to powierzchnia dolnokątowa, jej szerokość jest równa co najmniej jednej ze ścian zęba, znajduje się w określonym stosunku przestrzennym do powierzchni retencyjnej: znajduje się na przeciwległej ścianie tego samego zęba, na analogicznej ścianie innego zęba znajdującego się po przeciwległej stronie łuku zębowego, na ścianie mezjalnej lub dystalnej drugiego zęba okalającego lukę i określana jest przez długość i szerokość.

Powierzchnia prowadząca bierna jest to powierzchnia równoległa do analizatora paralelometru (kontakt analizatora z powierzchnią zęba jest liniowy), jej szerokość jest równa co najmniej jednej ze ścian zęba, znajduje się w określonym stosunku przestrzennym do innej powierzchni równoległej do analizatora: znajduje się na przeciwległej ścianie tego samego zęba, na analogicznej ścianie innego zęba znajdującego się po przeciwległej stronie łuku zębowego, na ścianie mezjalnej lub dystalnej drugiego zęba okalającego lukę i określana jest przez długość i szerokość.

Powierzchnia stabilizacyjna jest to powierzchnia górnokątowa, charakteryzuje się długością i szerokością.

Powierzchnia pośrednia jest to powierzchnia górnokątowa znajdująca się pomiędzy największą wypukłością względną zęba a brzegiem powierzchni żującej i określana jest przez długość i szerokość.

Powierzchnia wprowadzająca jest to część powierzchni pośredniej, po której przesuwa się ramię klamry podczas zakładania protezy na podłoże protetyczne i określana jest przez długość i wielkość kąta.

Postępowanie: ustalenie położenia stolika z płaszczyzną zwarcia równoległą do podstawy paralelometru (położenie wstępne modelu) ; poszukiwanie powierzchni retencyjnych i prowadzących ; ustalenie powierzchni pośrednich i wprowadzających ; ocena jakości odnalezionych powierzchni ; analiza nachylenia wyrostka zębodołowego. Jeżeli w takim położeniu brakuje odpowiednich lub wystarczającej jakości powierzchni, zmienia się położenie stolika. Na zębach na których znajdują się podcienia poszukuje się powierzchni prowadzących aktywnie lub klasycznie aby możliwe było wykonanie na nich klamer samodzielnych. Jeżeli takich brakuje należy poszukiwać powierzchni prowadzących aktywnie lub klasycznie na innych zębach aby możliwe było wykonanie na nich klamer zależnych. Po ustaleniu wszystkich koniecznych powierzchni należy ustalić czy istnieje właściwy tor wprowadzenia protezy na podłoże protetyczne i czy jest on zbliżony do idealnego wg Budkiewicza: na wszystkich zębach oporowych występują powierzchnie retencyjne i prowadzące klasycznie więc jest możliwość zaprojektowania klamer samodzielnych, droga wprowadzania protezy na podłoże jest wystarczająco długa, powierzchnie pośrednie są odpowiednich wymiarów lub jest możliwość przeprowadzenia części pośrednich ramion naddziąsłowych, istnieją dobrej jakości powierzchnie wprowadzające,
powierzchnie klamrowe są mało widoczne, powierzchnie retencyjne nadają kierunkowe umocowanie, istnieje możliwość utworzenia kontaktowego położenia łuku językowego, istnieje możliwość zaprojektowania klamry ciągłej będącej w kontakcie z powierzchniami zębów na całym przebiegu.

Analiza paralelometryczna jest wykorzystywana do wykonywania protez częściowych osiadających, protez częściowych szkieletowych, wkładów koronowych, koron, mostów.