Biofunkcjonalny System Protetyczny BPS

Biofunkcjonalny System Protetyczny, Biofunctional Prosthetic System, Biogeniczny System Protetyczny, Biogenic Prosthetic System, BPS umożliwia wykonywanie protez całkowitych. Dodatkowymi wymaganymi elementami systemu są nośniki zwarcia, gnatometr (Gnathometr M), łuk twarzowy, artykulator Stratos 300, Ivocap SR. Zaletami systemy w przeciwieństwie do tradycyjnego sposobu wykonywania protez całkowitych jest kompensacja skurczu polimeryzacyjnego akrylu przez urządzenie Ivocap SR, unika się tym samym zaburzeń przestrzennych jak podniesienie wysokości zwarcia lub odstawania płyty protezy na podniebieniu lub pobrzeżach wywołując brak przyssania czynnościowego, ograniczenie liczby wizyt, możliwość kontroli gotowych protez w artykulatorze, bardzo precyzyjnie ukształtowane pobrzeże protez.

Etapy: wyciski alginatowe na łyżce dwuszczękowej Centric Tray we wstępnie ustalonej wysokości zwarcia ; odlanie modeli wstępnych i oprawienie ich w artykulatorze półindywidualnym ; narysowanie zasięgu łyżek indywidualnych i miejsc odciążeń ; zablokowanie podcieni woskiem ; wykonanie łyżek indywidualnych ; pomiar odległości międzyprzedsionkowej i podzielenie na dwie równe części ustalające płaszczyznę okluzji ; wmontowanie płytek gnatometru ; wycisk czynnościowy górny przy ustach zamkniętych ; wycisk czynnościowy dolny przy ustach zamkniętych ; ustalenie wysokości zwarcia śrubą ; ustalenie relacji centralnej poprzez wykreślenie łuku gotyckiego ; rejestracja łukiem twarzowym ; dobór koloru ; kontrola ustawienia zębów ; oddanie protez. W systemie BPS nie wykonuje się wzorników zwarciowych, nie wykreśla się linii pomocniczych, zęby ustawia się metodą biofunkcjonalną, ze względu na izolację protez woskowych w puszcze polimeryzacyjnej, modele robocze nie są niszczone i mogą służyć do kontroli protez w artykulatorze.

Ustawianie zębów guzkowych Ivoclar wykonuje się doprowadzając do okluzji obustronnie wybalansowanej z brakiem kontaktów zębów przednich i rozpoczyna się od wyznaczenia linii szwu podniebiennego i brodawki przysiecznej. W górnym wzorniku wycina się wosk w miejscu fałdów podniebiennych ze względu na odnoszenie się do nich podczas dalszego ustawiania zębów. Poziomo przebiegająca linia dzieląca brodawkę przysieczną na dwie równe połowy stanowi granicę podniebiennej powierzchni siekaczy przyśrodkowych. Powierzchnia wargowa siekaczy powinna znajdować się 7 mm od tej linii. Szczyty guzków kłów powinny znajdować się również na tej linii. Ustawianie zębów rozpoczyna się w szczęce od siekaczy przyśrodkowych minimalnie przekraczających płaszczyznę okluzyjną, następnie kłów oraz siekaczy bocznych. W żuchwie ustawia się kły, następnie zęby boczne w triadach czynnościowych, na końcu siekacze. Kalota powinna przebiegać od kłów dolnych do połowy trójkąta zatrzonowcowego. Szerokość zębów ustalana jest alametrem do skali ale raczej wynika ona z ilości dostępnego miejsca. Ostateczne protezy wykonane w metodzie BPS odtwarzają wklęsłość dla języka i posiadają wałowate pogrubienia pobrzeża zapewniając wentylowe zamknięcie dla przyssania czynnościowego.