Klasyfikacja Drehera

Według Drehera i Jabłońskiej natychmiastowy obturator ma za zadanie oddzielenie jamy ustnej od jamy nosowej przez co ułatwia choremu odżywianie, umożliwia wyraźną wymowę, zachowanie symetrii twarzy chorego co wpływa korzystnie na jego psychikę.

Typ I. Charakteryzuje się utratą kilku zębów i nieznacznym ubytkiem wyrostka zębodołowego szczęki i żuchwy, bez połączenia z zatoką szczękową i bez przerwania ciągłości żuchwy. Taka sytuacja powstaje najczęściej po operacji łagodnych nowotworów.

Typ II. Występuje w nim ubytek prawej lub lewej szczęki po częściowej resekcji, z zachowaniem dolnej ściany oczodołu, lub po resekcji połowy żuchwy. W tym typie, ze względu na warunki utrzymania przyszłej protezy, wyróżnia się przypadki z obecnością resztkowego uzębienia i bezzębne. W tych ostatnich warunki rehabilitacji protetycznej są znacznie gorsze.

Typ IV. Występuje po resekcji obydwóch szczęk (prawej i lewej) lub po całkowitym wyłuszczeniu żuchwy, niekiedy po skomplikowanym usunięciu części języka, dna jamy ustnej i części dolnej gardła. Warunki dla rehabilitacji protetycznej są w tych sytuacjach znikome.

Typ V. Występuje w nim ubytek tkanek twarzy w obrębie oka, nosa, policzka i małżowiny usznej. Rehabilitacja protetyczna polega na uzupełnieniu brakujących tkanek protezą twarzy, zwaną również epitezą lub ektoprotezą.