Klasyfikacja Eichnera

Klasyfikacja okluzyjna-morfologiczna wg Eichnera lokalizuje strefy podparcia zwarciowego, określa rodzaj zwarcia i ocenia warunki okluzyjne. Uwzględnia cztery strefy podparcia w obrębie zębów bocznych w maksymalnej interkuspidacji, dwie strefy w zębach przedtrzonowych i dwie w zębach trzonowych. Obecność lub brak stref podparcia stanowi kryterium podziału na trzy klasy A, B, C z określonymi grupami:

A – kontakty występują w 4 strefach podparcia:
A1 – obecne są wszystkie zęby, pojedyncze zęby są uszkodzone i odbudowane,
A2 – jeden łuk bez braków, drugi łuk braki międzyzębowe,
A3 – braki w szczęce i żuchwie ale podparcie jest zachowane,

B – kontakty występują w 1-3 strefach podparcia:
B1 – kontakty zębów przeciwstawnych występują w 3 strefach podparcia,
B2 – kontakty zębów przeciwstawnych występują w 2 strefach podparcia,
B3 – kontakty zębów przeciwstawnych występują w 1 strefie podparcia,
B4 – kontakty zębów przeciwstawnych występują ale poza strefami podparcia,

C – brak kontaktów we wszystkich strefach podparcia:
C1 – uzębienie resztkowe bez podparcia,
C2 – jeden łuk bezzębny, drugi uzębiony,
C3 – bezzębie całkowite szczęki i żuchwy,

  • Bibliografia:
    Majewski S.: Współczesna protetyka stomatologiczna. Elsevier Urban & Partner, Wrocław 2014.