Nadczynność Tarczycy

Nadczynność tarczycy, hyperthyreosis, hyperthyreoidismus, jest chorobą metabliczną polegającą na nadmiernej produkcji hormonów tarczycy i stanowi najpoważniejszą chorobę mogącą utrudniać leczenie stomatologiczne ze względu na możliwość wystąpienia przełomu tarczycowego wywołanego wzrostem stężenia we krwi trójjodotyroniny (T3) lub tyroksyny (T4). Wywołana jest chorobą Gravesa-Basedowa, gruczolakiem lub wolem guzkowym (choroba Plummera). Niezdiagnozowana nadczynność tarczycy może doprowadzić do niewydolności serca lub przełomu tarczycowego.

Postępowanie: nadczynność tarczycy może zostać wykryta podczas badania gruczołu tarczowego, jednak nie należy go dotykać w przypadku ciężkiej nadczynności tarczycy ze względu na ryzyko uwolnienia hormonów i możliwość wystąpienia przełomu tarczycowego. Przed przystąpieniem do leczenia stomatologicznego zalecana jest konsultacja z lekarzem prowadzącym (endokrynolog) w celu przygotowania pacjenta polegającym na uzyskaniu stanu równowagi hormonalnej (eutyreoza). Podczas zabiegu należy monitorować podstawowe czynności życiowe. Nieleczona nadczynność tarczycy jest przeciwwskazaniem do stosowania atropiny i adrenaliny. Odroczenie zabiegu do momentu uzyskania eutyreozy. Monitorowanie czynności życiowych. Nie należy stosować nici retrakcyjnych nasączonych adrenaliną.

Bibliografia:

  • Peterson L.J., Ellis E., Hupp J.R., Tucker M.R. ; Chirugia stomatologiczna i szczękowo – twarzowa ; 2001.
  • Pinto A., Glick M. ; Journal of the American Dental Association ; Management of patients with thyroid disease: oral health considerations ; 2002.
  • Huber M.A., Terézhalmy G.T. ; Quintessence International ; Risk stratification and dental management of the patient with thyroid dysfunction ; 2008.
  • Szczeklik A. ; Choroby wewnętrzne. Przyczyny, rozpoznanie i leczenie ; Wydawnictwo Medycyna Praktyczna ; 2005.