Okluzja

Koncepcje okluzji: okluzja obustronnie zbalansowana, okluzja z prowadzeniem kłowym przy laterotruzji, okluzja z prowadzeniem grupowym przy laterotruzji, sekwenkcyjna dyskluzja z dominantą kłową (R. Slavicek 1984). Okluzja obustronnie zbalansowana jest wskazana w protezach całkowitych i przeciwwskazana w uzębieniu naturalnym, ponieważ sprzyja starciu i parafunkcjom. Okluzja z prowadzeniem kłowym przy laterotruzji jest wskazana w uzębieniu naturalnym. Sekwenkcyjna dyskluzja z dominantą kłową jest wskazana przy stałej odbudowie przy parafunkcjach. Pozycja referencyjna wg Slavicka jest to pozycja osiągana w wyniku prowadzenia żuchwy do jej dotylnego położenia, w którym ruch w stawach skroniowo-żuchwowych jest wyłącznie rotacją wokół stabilnej osi stawowej. 

Organizm reaguje na wpływ środowiska przez adaptację (abrazja, przemieszczenie), kompensację (napięcie mięśni, przerost mięśni, rozluźnianie lub przykurcz więzadeł ssż, przemieszczenie krążka stawowego) lub dekompensację (ból, przewlekłe zapalenie, pęknięcie, martwica, hipercementoza, obliteracja, zanik kości z przeciążenia, utrata zęba, zniszczenie krążka stawowego, trwałe przemieszczenie, ból kręgosłupa, pogorszenie słuchu, parestezje twarze).

Wymogi współczesnej koncepcji okluzji: artykulator typu Arcon, odbudowa w relacji centralnej lub położeniu terapeutycznym, stabilizacja w maksymalnej interkuspidacji, kontakty ABC lub AB, prowadzenie kłowe z dyskluzją przy laterotruzji. Różnica pomiędzy naciskiem siekaczy i trzonowców wynosi 50u, więc podczas lekkiego zetknięcia zębów powinno dać się wysunąć kalkę 50u spomiędzy zębów przednich. Wymogi dla odbudowy protetycznej na uzupełnieniach stałych: SCl 45*, kieł 45*, siekacz 55*, I przedtrzonowiec 35*, II przedtrzonowiec 25*, I trzonowiec 15*, II trzonowiec 0*. Nie należy doprowadzać do zwarcia indyferentnego guzek w guzek, korzystniejsze jest zwarcie krzyżowe. Podczas ruchu protruzyjnego występuje prowadzenie na zębach przednich z natychmiastową dyskluzją w odcinkach bocznych, w zwarciu centralnym kontakty zębów antagonistycznych zachodzą wzdłuż ich długiej osi, podczas ruchu laterotruzyjnego występuje natychmiastowa dyskluzja zębów po stronie niepracującej, przy złączonych łukach zębowych głowy żuchwy znajdują się w najbardziej górno-przednim położeniu w dole stawowym, w pozycji maksymalnego zaguzkowania zębów kontakty w bocznym odcinku są silniejsze niż w obrębie zębów przednich. 

Okluzja urazowa, nieskompensowana, artykulacja urazowa, nieskompensowana, dekompensacja jest to taki rodzaj artykulacji zwarciowej żuchwy, który prowadzi do przeciążenia i zmian destrukcyjnych w zakresie poszczególnych zębów naturalnych (w czasie żucia), a także do zmian destrukcyjnych przyzębia i stawów s-ż. 

Wysokość zwarcia może być podwyższona lub obniżona: szczyt brody wysuwa się do przodu, zawężona czerwień wargowa, fałdy nosowo-wargowe są pogłębione, kąciki ust opadają ku dołowi, wargi są zrolowane i pomarszczone.