Płaszczyzna Frankfurcka

Płaszczyzna frankfurcka , uszno-oczna, płaszczyzna przechodząca przez górny brzeg skrawka ucha (tragion) czy górny brzeg otworu słuchowego zewnętrznego i najniższy punkt kostnej krawędzi oczodołu (orbitale). Została wprowadzona przez Iheringa w 1872 r. a zatwierdzona na zjeździe antropologów we Frankfurcie nad Menem w 1884 r. Kąt zawarty między płaszczyzną frankfurcką a płaszczyzną Campera wynosi ok. 10-15*.

Bibliografia:

  • Antoni Karasiński: Protezy całkowite. Katowice: Śląska Akademia Medyczna, 2000, s. 63. ISBN 83-87114-72-3.
  • Eugeniusz Spiechowicz: Protetyka stomatologiczna: podręcznik dla studentów. Warszawa: PZWL, 2010, s. 292–293. ISBN 978-83-200-4162-0.
  • Stanisław Władysław Majewski: Gnatofizjologia stomatologiczna: normy okluzji i funkcje układu stomatognatycznego. Warszawa: PZWL, 2009, s. 160–161.