Protetyka Wieku Rozwojowego

Protetyka wieku rozwojowego charakteryzuje się dynamicznymi zmianami podłoża, często leczeniem skojarzonym ortodontycznie, chirurgicznie, pedodontycznie, głównym lekarzem prowadzącym jest ortodonta, natomiast protetyk utrwala leczenie. 10% – 20% dzieci wymaga leczenia protetycznego. Leczenie protetyczne rozpoczyna się w wieku 3 – 4 lat i zawsze musi ono uwzględniać cechy rozwojowo – wzrostowe. Stosowane uzupełnienia protetyczne mają charakter tymczasowy. Celem protetyki wieku rozwojowego jest przywrócenie ciągłości łuku zębowego z uwzględnieniem wieku, budowy kości, obecności zawiązków, poprawa wymowy, przywrócenie utraconej czynności narządu żucia, zapobieganie wadom zgryzu, przemieszczeniu zębów, wyzwalanie bodźców warunkujących prawidłowy wzrost i rozwój, zapobieganie parafunkcjom, poprawa wyglądu, zmniejszenie urazu psychicznego, zachowanie prawidłowej wysokości zwarcia i kontaktów. Przywrócone zwarcie powinno być zwarciem centralnym w zgryzie konstrukcyjnym. Przy tendencji do przodozgryzu, zęby ustawia się do przodu aby hamować doprzednie ruchy żuchwy. Należy ustawiać zęby małe, w przednim odcinku łuku z diastemami, wizyty kontrolne co 3 – 4 miesiące, protezy powinny być użytkowane całą dobę. Korony powinny być naddziąsłowe, bezschodkowe. Protezy dziecięce dzieli się na zapobiegawcze, lecznicze (narzucają położenie żuchwy względem szczęki), retencyjne (zastępują protezy lecznicze po wyeliminowaniu nieprawidłowości zgryzowych).

Zasady obowiązujące podczas leczenia protetycznego dzieci to oszczędność twardych tkanek zębów, mosty jednobrzeżne po 10 roku życia, mosty Maryland, Rochette’a, z włókna szklanego po 12 roku życia, mosty dwubrzeżne po 16 – 18 roku życia, implanty po 18 – 21 roku życia.

Okresy rozwojowe: do 6 lat (uzębienie mleczne), 7 – 12 lat (uzębienie mieszane), 13 – 18 lat (uzębienie stałe). Do 6 roku życia dynamika wzrostu jest tak duża, że nie stosuje się klamer i płyt przedsionkowych (bez stoków przedsionkowych). Im młodsze dzieci tym częstsza wymiana protez (do 11 roku życia wymiana co 8 – 10 ms, 11 – 15 rok życia co 1 – 1,5 roku, 15 – 18 rok życia co 1,5 – 2 roku).

Wskazania: przedwczesna utrata zębów mlecznych (próchnica, zapalenie tkanek okołowierzchołkowych, opóźnione lub przyspieszone wyrzynanie), braki wrodzone i nabyte zębów stałych (hipodoncja), rozległe uszkodzenia twardych tkanek zębów (uraz, niepełna mineralizacja, niedorozwój korzeni), zahamowanie rozwoju okolicznych tkanek, przesunięcie linii pośrodkowej, rotacje zębów, zaburzenia okluzji, efekt Godona, obniżenie wysokości zwarcia, przechylenie zębów sąsiednich, utrata podparcia, nowotwory, bład lekarski.

Następstami przedwczesnej utraty zębów mlecznych są zaburzenia mowy, przetrwały niemowlęcy typ połykania, oddychanie przez usta, unikanie spożywania twardych pokarmów.

Możliwe leczenie poniżej 6 roku życia: proteza akrylowa częściowa, proteza całkowita, korona jednolita metalowa ; 6 – 12 rok życia: proteza akrylowa częściowa, proteza całkowita, korona jednolita metalowa, korona akrylowa, wkład koronowo – korzeniowy ; 12 – 18 rok życia: proteza akrylowa częściowa, proteza całkowita, korona jednolita metalowa, korona akrylowa, wkład koronowo – korzeniowy, proteza szkieletowa, korona lana licowana, wkład koronowy, most.

Protezy zapobiegawcze zapobiegają następstwom przedwczesnej utraty zębów, zapobiegają zamykaniu się przestrzeni pomiędzy zębami, przeciwdziałają wydłużaniu się zębów i wyrostka zębodołowego, utrzymują prawidłową pozycję żuchwy względem szczęki, zachowują ciągłość łuków zębowych, zapobiegają przemieszczaniu się zębów, odtwarzają czynność utraconych zębów, poprawiają wymowę i estetykę.