Proteza Nakładowa

proteza nakładowa, overdenture, ovd stanowi uzupełnienie protetyczne ruchome pokrywające na całej powierzchni korzenie zębów lub implantów oraz przyzębie brzeżne. Koncepcja pozostawiania uzupełnienia szczątkowego została opublikowana przed Ledgera w 1856r. Crum i Rooney zaobserwowali, że zanik kości wyrostka zębodołowego u pacjentów użytkujących protezy overdenture w ciągu 4 lat wynosi 0,6 mm, natomiast u pacjentów użytkujących protezy całkowite 5 mm. Ponieważ ozębna jest bardzo odporna na działanie sił pionowych (podatność ozębnej 0,4mm ; podatność błony śluzowej 0,8mm – 1,2mm), osiowe przenoszenie sił żucia pobudza kość wyrostka zębodołowego do procesów odnowy. Najlepsze ograniczenie ruchów bocznych i przednio-tylnych uzyskuje się przy wykorzystaniu elementów retencyjnych opartych na 3 i 5. Podczas wykonywania protez overdenture wykorzystuje się precyzyjne elementy retencyjne: zaczepy kulowe, zespolenia kładkowe (belki), korony teleskopowe, elementy magnetyczne (wkład kobaltowo-palladowy, magnes kobaltowo-samarowy). Matrycę (mater) stanowi element otaczający, natomiast patrycę (pater) element wystający. Należy pamiętać, że zachowanie korzeni jedynie wydłuża o nieokreślony okres czasu pozostawienie korzeni i powinno być traktowane przez świadomego pacjenta jako leczenie stanowiące stopniowe przechodzenia do bezzębia. Przed wykonaniem protezy nakładowej należy zwrócić szczególną uwagę na obecność podcieni wyrostka zębodołowego i ilość miejsca w zwarciu dla precyzyjnych elementów retencyjnych, ponieważ szczególnie zespolenia kładkowe jak i korony teleskopowe zajmują dużo miejsca.