Proteza Szkieletowa

Proteza szkieletowa jest to ruchome uzupełnienie protetyczne o konstrukcji złożonej (akryl / akron, *kompozyt, metal), w której szkielet jest odlany w całości z metalu (chrom – kobalt – molibden , tytan, złoto), uzupełnia braki częściowe przenosząc siły żucia ozębnowo lub ozębnowo-śluzówkowo, jest trwała zapewniając użytkowanie przez około 5 lat. Wykonanie protezy szkieletowej jest możliwe w przypadku wystarczającej ilości, jakości odpowiednio rozmieszczonych zębów, zdolnych do przyjęcia obciążenia ze strony elementów retencyjnych protezy. Filary muszą posiadać wystarczające pole powierzchni ozębnej, stabilizację w kości wyrostka zębodołowego, kształt i nachylenie korony.

Elementy protezy szkieletowej: płyta protezy, łączniki duże (zapewnienie stabilizacji poprzecznej, kontrolowanie ruchów protezy, przenoszenie sił żucia na zęby i wyrostek zębodołowy, zmniejszenie momentu obrotowego zębów, łączenie dużych elementów protez znakdujących się po przeciwnych stronach łuku zębowego), łączniki małe, utrzymywacze pośrednie, utrzymywacze bezpośrednie (ramię klamry), podparcia (ciernie).

Duże łączniki w szczęce: przerzut podniebienny pojedynczy, przednio – tylny przerzut podniebienny, łącznik płytowy, łuk podniebienny pojedynczy, przednio – tylny łuk podniebienny ; duże łączniki w żuchwie: językowy, zębowy, językowy połączony z łukiem zębowym (ciągły), podjęzykowy, płytowy, wargowy.

Duży łącznik podniebienny powinien być oddalony od brzegu dziąsła o 6 mm równolegle do jego krzywizny, a wychodzące z niego łączniki małe powinny przebiegać pod kątem prostym w celu zapewnienia ukrwienia i ograniczenia zalegania pokarmu. Zarówno przedni przerzut podniebienny jak i przednia krawędź łącznika płytowego powinny być oddalone jak najbardziej do tyłu aby umożliwić językowi kontakt z fałdami podniebiennymi. Tylna granica łączników powinna znajdować się jak najbardziej do tyłu ale do przodu od linii AH. W przypadku obecności wału podniebiennego można zastosować przednio – tylny przerzut podniebienny lub łącznik płytowy w kształcie litery U. PDuże łączniki w szczęce: przerzut podniebienny pojedynczy, przednio – tylny przerzut podniebienny, łącznik płytowy, łuk podniebienny pojedynczy, przednio – tylny łuk podniebienny ; duże łączniki w żuchwie: językowy, zębowy, językowy połączony z łukiem zębowym (ciągły), podjęzykowy, płytowy, wargowy. Pojedynczy przerzut podniebienny jest najczęściej stosowany w klasie III Kennedy’ego, przednio – tylny przerzut podniebienny w klasie II i IV Kennedy’ego, a łącznik płytowy w klasie I Kennedy’ego.

Łuk językowy jest najczęściej wykonywanym rodzajem dużego łącznika w żuchwie, powininen mieć szerokość 3-4 mm, znajdować się 3-4 mm poniżej brzegu dziąsła i 3-4 mm powyżej dna jamy ustnej. Na przekroju ma kształt połowy gruszki, pogrubionej i zaokrąglonej na dole w celu zapewnienia sztywności konstrukcji. W przypadku braku miejsca na łuk językowy (< 8 mm od brzegu dziąsła do dna jamy ustnej) należy rozważyć wykonanie łuku zębowego, płytowego lub podjęzykowego.

Łuk podjęzykowy jest modyfikacją łuku językowego i stosowany jest w przypadku małej ilości miejsca dla łuku językowego. Zostaje on wówczas ułożony równolegle i powyżej dna jamy ustnej, dalej od wyrostka zębodołowego. Jest przeciwwskazany przy wałach językowych, wysokim przyczepie wędzidełka języka, gdy stanowi przeszkodę przy unoszeniu się dna jamy ustnej podczas ruchów czynnościowych.

Łuk ciągły jest położony na powierzchni językowej dolnych siekaczy i stosowany w sytuacji gdy zęby tworzą rozległe podcienia na powierzchniach stycznych, które muszą zostać zablokowane lub przy obecności diastemy. Sam łuk ciągły bez połączenia np. z łukiem językowym nie jest wystarczająco sztywny.

Łuk wargowy przebiega na powierzchni wargowej i jest wykorzystywany przy znacznym przechyleniu dolnych siekaczy, wydatnych wałach językowych

Pomiar głębokości dna jamy ustnej: badanie zgłębnikiem periodontologicznym podczas dotykania przez pacjenta językiem wargi górnej i przeniesienie informacji na model i/lub wycisk czynnościowy na łyżce indywidualnej.

Projektowanie: zarys siodła, dolna granica dużego łącznika, górna granica dużego łącznika, łączniki małe, połączenie zarysów.

słowa klucze: , , , ,