Przęsło

Przęsło powinno posiadać odpowiedni kształt ułatwiające utrzymanie prawidłowej higieny. Powierzchnia żująca przęsła powinna posiadać zmniejszony wymiar przedsionkowo-językowy oraz spłaszczoną powierzchnię okluzyjną w laterotruzji w celu ograniczenia występowania nadmiernych sił wyważających (kontakty laterotruzyjne na podniebiennych guzkach w szczęce). W przeciwieństwie do odbudowy protetycznej w szczęce, w żuchwie występują znacznie większe odkształcenia elastyczne, które mogą być przyczyną odcementowanie mostu, powstawania silnych naprężeń, odprysków porcelany. Dlatego też w przypadku dłuższych mostów zalecane jest stosowanie na ostatnim zębie korony teleskopowej.

przęsło pontic (gniazdo) – zagłębienie dziąsła stosowane w odcinku przednim pozwalające uzyskać efekt wyłaniania filaru, najbardziej estetyczne, ale najmniej higieniczne ; nakładka – przęsło styczne, kontaktujące się z brzegiem dziąsła od strony policzkowej ; zmodyfikowana nakładka – przęsło położone 1 mm powyżej dziąsła, szczelinowe ; kładka – położone 3 mm powyżej dziąsła, najbardziej higieniczne, ale najmniej estetyczne, stosowane w odcinkach bocznych.

proste – w przypadku dłuższych mostów, mniej wydolnych filarów ; elipsa – w przypadku krótszych mostów, bardziej wydolnych filarów ; 

Wydłużenie mostu o długości x do 2x powoduje zwiększenie ugięcia 8x, natomiast wydłużenie do 3x powoduje zwiększenie ugięcia 27x (przy zachowanej grubości). Zmniejszenie grubości mostu o połowę powoduje zwiększenie ugięcia 8x.

Najmniejsza dopuszczalna odległość łącznika przęsła mostu od przyzębia brzeżnego wynosi 0,5 mm.