Szyny

Szyna Elbrechta to rodzaj szyny trwałej zdejmowanej, całkowita lana.

Szyny stabilizacyjne nie powodują zmian w okluzji.

Boidie’go

 
 

Desnera

 
 

Michigan – twarda szyna odciążająca stosowana przy dysfunkcjach układu stomatognatycznego, powoduje najmniejsze przeciążenie zębów. Redukcja zaburzającego wpływu zębów prowadzi u większości pacjentów do optymalnej pozycji głów żuchwy w stawie skroniowo – żuchwowym ze złagodzeniem objawów bólowych ze strony stawów i mięśni. Budowa: obrzeże nie powinno przecinać fałdów podniebiennych i omijać brodawkę przysieczną, wargowy zasięg do największej wypukłości, wykorzystanie podcieni zębów bocznych od strony policzkowej dla retencji lub wykonanie klamer z drutu. Zasady: pokrycie wszystkich zębów szczęki, stabilność okluzyjna, równoczesne kontakty guzków artykulacyjnych przy maksymalnym przywiedzeniu żuchwy (uniknięcie ekstruzji), minimalny wymiar pionowy (1-2 mm), płaska powierzchnia okluzji (oprócz kłów), wystarczająca swoboda w centrum dla wzmocnienia kontaktów kłów, prowadzenie kłowe podczas ruchów doprzednich i bocznych, brak prowadzenia siekaczy podczas ruchów doprzednich. Wskazania: bruksizm, zaburzenia czynnościowe (objawy bólowe mięśni i stawów). Wizyty kontrolne co 2-3 tygodnie w celu uniknięcia nieprzewidzianych powikłań: przemieszczenia, przechylenia, ekstruzje. W przypadku braku możliwości noszenia przez pacjenta szyny w ciągu dnia ze względów estetycznych lub zawodowych należy wykonać drugą szynę na dzień o minimalnej grubości, minimalnym prowadzeniu kłowym, aby nie zakłócała wymowy. Kąt Bennetta nastawia się na 15* – 20*.

 
 
Schultego
 
 
 

Sveda

Szyna relaksacyjna, antybruksizmowa jest indywidualnym aparatem diagnostyczno – leczniczym wykonywanym dokładnie do istniejących warunków okluzyjnych i według prawidłowej relacji żuchwy do szczęki, eliminuje istniejące kontakty zębów przeciwstawnych w celu zmiany czynności mięśni i stawów, aby uzyskać harmonijną pionową i poziomą relację żuchwy do szczęki. Powinna być szyną twardą aby nie wywoływać sprężynowania podobnego do występującego do żucia gumy, gdy pacjent jeszcze mocniej zaciska elastyczną szynę. Wskazania: leczenie bruksizmu, zaburzenia czynnościowe (dolegliwości bólowe ze strony stawów skroniowo – żuchwowych), zaburzenia zwarcia (nieprawidłowa relacja szczęki i żuchwy, wady ortodontyczne), nieprawidłowa czynność mięśni, leczenie protetyczne po zakończonym leczeniu ortodontycznym. Szyna antybruksizmowa redukuje objawy dysfunkcji narządu żucia w 70% – 90%, jest odwracalnym, nieinwazyjnym narzędziem terapeutycznym. Należy pamiętać, że nawet najlepsza i najlepiej dopasowana szyna nie ograniczy objawów jeżeli nie będzie prawidłowo użytkowana. Wykonanie: wyciski anatomiczne na modele robocze, rejestracja łukiem twarzowym, deprogramacja, rejestracja relacji centralnej, rejestracja prowadzenia kłowego (kąty Bennetta) i siecznego (kąt nachylenia drogi stawowej), zablokowanie podcieni w przestrzeniach międzyzębowych, zaznaczenie zasięgu szyny do 1/3 długości zębów (może obejmować podcienia policzkowo i podniebiennie na dwóch ostatnich zębach), wytłoczenie szyny z folii termoplastycznej 2 mm, wycięcie nadmiarów do zaznaczonego zasięgu, kontrola dopasowania, ustawienie szpilki artykulatora na wysokości 5 – 10 mm, nałożenie akrylu w przestrzeń pomiędzy łukami zębów i polimeryzacja, przygotowanie powierzchni szyny (korekta kontaktów na guzkach zębów przedtrzonowych i trzonowych, uwolnienie kontaktów pomiędzy szyną a siekaczami, stabilizacja prowadzenia siecznego i kłowego) wypolerowanie, instruktaż, kontrola w jamie ustnej, kontrola po 24 godzinach, kontrola po 72 godzinach, kontrola po 7 dniach, stabilizacja położenia żuchwy względem szczęki ostatecznymi uzupełnieniami. Szyna relaksacyjna powinna odtwarzać relację centralną, mieć płaską powierzchnię okluzyjną i odtwarzać prowadzenie sieczne i kłowe czyli kontaktować powinny jedynie pojedyczne, najdłuższe guzki każdego zęba. Szyna relaksacyjna powinna być wykonana w podniesionej wysokości zwarcia do 2 mm (zakres ruchu rotacyjnego głowy żuchwy w stawie skroniowo – żuchwowym) czyli sztyft przedni artykulatora powinien być podniesiony o 10 mm, a po jego przekroczeniu głowa żuchwy wykonuje ruch ślizgowy i uciska na krążek stawowy. Kontrola okluzji powinna być wykonywana kalką artykulacyjną 8 u. Grubość szyny wynika z rejestracji relacji centralnej i wartości w artykulatorze. Kontrola: retencja i stabilizacja, równy kontakt pojedynczych guzków (nałożenie cienkiej warstwy wosku), usunięcie mocnych kontaktów na końcach szyny, równe prowadzenie sieczne, dyskluzja pozostałych zębów w prowadzeniu kłowym, powierzchnia maksymalnie płaska. zalecenia: użytkowanie 24 h, zwiększone wydzielanie śliny, przerwanie użytkowania przy nasileniu objawów, ograniczenie tylko do noszenia w nocy dopiero po ustąpieniu ostrych objawów, oczekiwane jest znacznie zmniejszenie dolegliwości w okresie 4-6 tygodni. Jeżeli pacjent skarży się na dolegliwości nawet podczas spożywania miękkich pokarmów, powinien użytkować szynę także w czasie jedzenia. W znacznych zaburzeniach czynnościowych jak degeneracyjne zapalenie stawów i kości może być konieczne dołączenie terapii NLPZ i fizykoterapii (ciepło) a leczenie przedłuża się do kilku miesięcy. Szyna nie powinna być użytkowana w czasie uprawiania sportów kontaktowych, może być natomiast noszona w czasie ćwiczeń izometrycznych, biegania, podnoszenia ciężarów i innych.