Wysokość Zwarcia

Wysokość zwarcia okluzji / vertical dimension of occlusion / VDO / occlusal vertical dimension / OVD. Przez rozpoczęciem odbudowy protetycznej wskazane jest przywrócenie prawidłowej wysokości zwarcia. W przypadku zmiany wysokości zwarcia >2 mm należy podzielić leczenie na etap diagnostyczny (szyny, protezy tymczasowe) oraz etap leczniczy polegający na utrwaleniu wysokości zwarcia. Wielkość położenia spoczynkowego żuchwy zależy od wielu czynników, takich jak: postawa ciała, pozycja żuchwy, napięcie psychoemocjonalne. Dlatego też, w celu określenia wysokości zwarcia stosowane są dodatkowe metody postępowania: analiza telerentgenogramów bocznych głowy, aksjografia, kinezjografia. Na podstawie telerentgenogramów bocznych głowy oblicza się wysokość dolnego odcinka twarzy. Aksjografia (Cadiax Diagnostic; Arcus Digma) pozwala na określenie stopnia odwodzenia żuchwy, który określa ruch obrotowy wyrostka kłykciowego żuchwy w zakresie relacji centralnej. Kinezjografia (K7 Evaluation System) natomiast umożliwia graficzną wizualizację przemieszczania się punktu w obrębie zębów siecznych dolnych w trakcie ruchów żuchwy, ocenę aktywności mięśni żucia poprzez powierzchniową elektromiografię i obserwację objawów dźwiękowych w ssż podczas ruchów żuchwy, pozwalając na monitoring parametrów mierzalnych ruchów żuchwy w celu określenia możliwości uzyskania równowagi ortopedycznej w obrębie narządu żucia, również w zakresie relacji centralnej. Stosując różne techniki dąży się do określenia zakresu odwodzenia żuchwy, w którym indywidualnie dla danego pacjenta można zarejestrować wysokość zwarcia dla maksymalnego zaguzkowania zębów w granicach relacji centralnej, z zachowaniem szpary spoczynkowej. Badania wskazują że wysokość zwarcia może być podniesiona o 5 mm, a pojawiające się ewentualne objawy bólowe powinny ustąpić w ciągu 2 tygodni. Ustalanie wysokości zwarcia może być wykonanie metodami mechanicznymi: stosunki przestrzenne pomiędzy wyrostkami zębodołowymi, pomiarami dotychczas użytkowanych protez, informacjami przedekstrakcyjnymi, równoległością wyrostków zębodołowych, pomiarami odcinków twarzy ; metodami fizjologicznymi: szpara spoczynkowa, wskaźniki fonetyczne i estetyczne, odruch połykania, odczucia pacjenta. Pozycja spoczynkowa żuchwy uwzględniająca szparę spoczynkową jest o 1-3 mm większa niż maksymalne zaguzkowanie. Zmiana wysokości zwarcia o 1 mm na siekaczach przemieszcza głowę żuchwy 0 0,1 mm. Zmiana wysokości zwarcia powodująca zmianę położenia głowy żuchwy poza granicę ruchu obrotowego może być przyczyną wystąpienia dolegliwości bólowych w stawie skroniowo – żuchwowym. Utrata podparcia w obrębie zębów bocznych powoduje obniżenie wysokości zwarcia, rotację żuchwy, przemieszczenie i kompresję tylną wyrostka kłykciowego, doprzenie przemieszczenie zębów siecznych i powstanie diastem.